Marcho que teño que marchar

Quen non pensou algunha vez en deixalo todo despois de regresar de vacacións. Pouco a pouco a rutina mata o soño e todo volve a esa normalidade gris onde un día precede a outro sen demasiada diferenza. Unha vida ordenada, predecíbel, onde fas o que debes facer (aínda que eu nunca fun de facer “o que debes facer”). As vacacións son simplemente un paréntese máxico onde regresamos a infancia para vivir con intensidade, saboreando cada momento e descubrindo algo novo cada día. Intenso pero breve. 

Todo comeza coa primeira viaxe. A curiosidade por descubrir o descoñecido, por estar neses lugares que unicamente ves en fotografías e na tele, por vivir en primeira persoa o que semella inalcanzábel. Escaparte dos itinerarios programados e sentir realmente a aventura do diferente. Viaxar no espazo e no tempo. Cando comezas, unha forza invisíbel atrapa para sempre o máis profundo do teu ser. Xa non podes parar. Pensas no teu próximo destino. Planificas a viaxe. Preparas a mochila. Un billete de ida e volta. Sempre con volta. 

Así é a vida para a maioría de mortais na nosa sociedade occidental. Once meses de rutina e un mes de vacacións. Ano tras ano. Ano tras ano. Moitas persoas atopan a felicidade nesa forma de vida. Porén, hai outras que con iso non teñen suficiente e transforman a súa vida nunha viaxe constante. Sempre te cruzas, en diferentes puntos do teu camiño, con estes seres estraños que só teñen billete de ida.

"Imaxina que a vida é isto" repetía eu constantemente. Unha viaxe onde unicamente coñeces o punto de partida e o destino é o propio camiño. Polo xeral, somos animais de costumes que preferimos facer o que vimos facendo por ese simple motivo. Escribir biografías ordenadas dentro da nosa zona de confort. O descoñecido produce vértigo unicamente por ser descoñecido. Soñar con outra vida é doado. Tomar a determinación de intentar transformar o soño en realidade é complicado.

Amo a miña terra e foi complexo tomar a decisión de marchar. Desde pequena pensaba en pasar a miña vida no mesmo lugar, Vigo. Vivindo mil aventuras pero sempre regresando a ese campo base de loita proletaria. No meu caso, non sucedeu nada traumático que forzara a miña decisión. Simplemente fun marchando un pouco con cada viaxe até chegar o día do billete sen volta. Emprendo a mesma viaxe que moitas galegas e galegos fixeron antes coa condena do exilio por non poder vivir nunha terra secuestrada. Diferentes circunstancias. Mesmo resultado.

As árbores estenden a súas raíces na mesma terra, desde que nacen até que morren. Máis presas do mesmo lugar co pasar do tempo. Unha vida estática para sempre. Eu non quero ser unha árbore. Pasiva e inmóbil. Eu quero ser un ave que voa dun lugar a outro. Coas raíces na miña terra, pero sempre con as para percorrer o mundo.

Comeza aquí un novo camiño da miña existenza.

Simplemente, marcho que teño que marchar...

Mércores 22 de abril de 2015