Meu punto de partida

Comezo este camiño nunha pequena illa tropical, unha pinga de terra no Golfo de Tailandia, Illa Tartaruga no noso idioma, Koh Tao en Tai. O certo é que tartarugas quedan poucas. As persoas chegaron (chegamos) e elas marcharon (afortunadamente non todas) na procura de praias tranquilas onde poder continuar o ciclo da vida. Un animal prehistórico do que fascina esa tranquilidade nos seus movementos, unha torpeza en terra que torna en axilidade no mar.

Cheguei a esta illa de casualidade. Como unha semente nun sopro de vento. No verán do 2013 descoñecía a súa existencia. O plan era percorrer Laos e Camboia cun grupo de viaxeiras e viaxeiros con demencias varias. Eu tiña unhas semanas ociosas antes da data “oficial” de partida e comentei co resto do grupo a miña intención de coñecer un pouco de Tailandia. Mikel e Iban secundaron a miña proposta e da súa man cheguei a este paraíso tropical. Eles querían aprender a mergullar, eu, que diso algo sabía, realizaría unhas cantas inmersións. Ese polo menos, era o plan inicial.

Hai unha forza invisíbel que te atrapa a este lugar. Sabes cando chegas pero nunca cando marchas. “Estamos catro días en Koh Tao e despois imos a coñecer máis sitios”, pensamos na nosa inxenuidade. Finalmente pasamos doce días nesta pequena illa e unicamente marchamos para facer a viaxe prevista co resto do grupo, maldicindo porque non chegaran máis tarde. Os meus amigos co curso de Open Water feito, eu con máis de vinte inmersións e o curso de Avanzado.

Non pasaron nin dous anos desde a primeira vez que pisei este lugar e agora aquí estou, na terraza da miña casiña de madeira, escribindo a segunda entrada do meu blogue, entre palmeiras e vistas ao mar.

A primeira vez, marchei coa certeza de que volvería e así foi, transformando o desexo en realidade. Dentro do vértigo que da deixar unha vida enmarcada na “normalidade” a cambio dun futuro incerto, o meu punto de partida é un lugar coñecido, onde estou cómoda e rodeada de moi boa xente. Isto resta importancia a ese precipicio que acostumamos ver ante o imprevisíbel e descoñecido.

Desfruto cada instante co que fago. Namorada do que esconden estas augas repletas de vida. Descubrindo nas profundidades mariñas algo novo cada día. Aprendendo constantemente. Mellorando por dentro e por fora. Na pequena escola fronte ao mar chamada “Pura Vida”, o soño transformado en realidade de Zigor e Óscar. Falarei desta escola e da miña ocupación na próxima entrada.

Comezo aquí, na Illa Tartaruga, a miña aventura sen billete de volta.

Deixo a casa onde nacín, / deixo a aldea que coñezo / por un mundo que non vin! / Non deixo amigos por estraños. / Deixo uns amigos por outros / e por estraños que pronto serán amigos.

 Xoves 22 de abril de 2015